OVER DIT RECEPTVan geroosterde wortel naar fijne tartaar
Wortel heeft genoeg eigen smaak om hier de hoofdrol te spelen: door het roosteren wordt hij zoetiger en krijgt hij licht gekaramelliseerde randjes. Laat de wortels wel heel of in de lengte gehalveerd, zodat ze gaar worden zonder uit te drogen. Voor deze tartaar moeten ze zacht genoeg zijn om fijn te snijden, maar niet zo zacht dat ze tot puree uiteenvallen. Een vork moet er makkelijk in gaan, terwijl de wortel nog zijn vorm houdt.
Het contrast komt van kleine, krachtige toevoegingen. Kappertjes brengen zout en zuur; sjalot geeft een milde uiensmaak en citroenrasp maakt het geheel fris zonder de wortel te overheersen. Snijd de afgekoelde wortels met een scherp mes in kleine blokjes en meng voorzichtig. Een keukenmachine is hier minder geschikt: die maakt de textuur snel papperig. Proef voordat je extra zout toevoegt, want kappertjes verschillen in zoutheid en kunnen al voldoende smaak geven.
Peterselie geeft een groene, kruidige noot. Gebruik bladpeterselie en snijd die vlak voor het mengen fijn, zodat de blaadjes fris blijven. Geen peterselie in huis? Bieslook kan ook, al wordt de smaak dan wat zachter en meer uiig. Je kunt citroenrasp vervangen door een beetje fijn geraspte sinaasappelschil voor een rondere citrusgeur, maar houd de hoeveelheid klein. Olijfolie verbindt de ingrediënten; voeg die geleidelijk toe, zodat de tartaar smeuïg wordt en niet glanst van de olie.
Dunne roggecrackers zorgen voor een droog, knapperig tegenwicht bij de zachte wortel. Rol het deeg gelijkmatig dun uit en prik het in; zo bakt het gelijkmatiger en krijg je crackers die makkelijk breken. Let tijdens het bakken op de randen, want die kleuren eerder dan het midden. Voor een snellere versie kun je dunne roggecrackers uit de winkel gebruiken. Serveer de tartaar direct op kleine bordjes of schep hem met een ring in een compacte vorm en leg de crackers ernaast. Een eenvoudige groene salade past erbij als je het voorgerecht iets groter wilt maken.